شاعر و خبرنگار گیلانی:برای زیستن، از او اجازه دارم و بس…

شاعر خبرنگار گیلانی گفت:نقد منطقی و سازنده و انعکاس واقعیات رویدادها از وظایف اولیه یک یک خبرنگار و یک خبرگزاری است.

شایان سیرتی از شاعران گیلانی است که چندی است به عرصه خبری گیلان پیوسته است پایگاه خبری تحلیلی عصرصادق گفت و گویی را با این شاعر فرهیخته در این باره انجام داه است که در زیر می خوانید :

عصر صادق: ضمن عرض سلام خدمت شما جناب سیرتی اولین پرسش من از شما در رابطه با چگونگی پیوستن شما به جامعه رسانه ای است؟

سیرتی: من سالها پیش از ورودم به این عرصه،در حوزه های مختلف و البته درشهرهای دیگر ایران به تهیه خبر و‌تحلیل و‌کارشناسی خبرهای مربوط به هنر و‌اتفاقات مربوط به آن حوزه میپرداختم و پس از بازگشتم به رشت،به توصیه ی یکی از شاعران گرانقدر انجمن شعر و ادب،مجددا به این عرصه بازگشتم.

عصر صادق: لطفا در مورد شیوه ی صحیح نقد کردن و واکنش مسئولین نسبت  به منتقدینشان در رسانه توضیح دهید.

سیرتی: نقد یکی از پایه های اصلی ترقی و پیشرفت هر جامعه ای ست،

یک منتقد واجد شرایط،باید نکات خاصی را هنگام ارائه نقد در نظر بگیرد:

سازنده بودن نقد و‌همراه داشتن آثار مثبت،،عاری بودن نقد از غرض ورزی و انگیزه های شخصی،، در نظر گرفتن ظرفیت و شرایط روانی فرد نقد شونده،،ارائه ی یک پیشنهاد یا یک راهکار برای اصلاح آن مساله ی مورد نقدو صد البته که در مورد نقدهای سازمانی و دولتی باید چهارچوبها و خطوط قرمزآن نهاد یا جامعه جهت جلوگیری از هرج و مرج احتمالی در نظر گرفته شود.دررابطه با واکنش مسئولین به نقدهای هرچند سازنده به یک مثال(تجربه شخصی)بسنده میکنم: مدیر کل عزیز یکی از ادارات اصلی فرهنگی استان پس از نقد من به ایشان در یک خبر،بسیار محترمانه به بنده معترض شدند و از من در خصوص چراییِ آن نقد توضیح خواستند، که من در پاسخ به ایشان گفتم: جناب (…) همانطور که بنده بسیار در رسانه ها از عملکرد مثبت شما تمجید کرده ام باید حق این را هم داشته ام که در هنگام بروز یک خطای هرچند سهوی از جانب شما،آنرا به بوته ی نقد گذاشته و به دلیل داشتن مناسبات کاری و خصوصی از نقد کردن شما منصرف نشوم.

عصر صادق: جناب سیرتی در مورد سابقه ی خودتان در عرصه ی شعر توضیح دهید:

سیرتی: سال ۱۳۷۸ بود و شانزده سالگی شیرینم،که در  آن سالها  مطالعه و عشق کتاب در نهایت منجربه روی آوردنم به انجمن شعر و ادب شهر رشت شد  و‌آغاز راهی که هنوز پس از شانزده سال در ابتدای آن هستم بهترین خاطره ام از آن سالها هم قدم بودن و رفاقت با مرد شماره یک غزل گیلان رضا نیکوکار بود که رضا هم مثل من تازه به انجمن پیوسته و در حال طی طریق بود.برگزیده شدن در جشنواره های کشوری و استانی هرگز مرا از یادگیری باز نداشت و هنوز هم خود را شاگرد بزرگترهای شعر گیلان میدانم. خلاصه بگویم از همان ابتدا قالبهایمختلفی را آزمودم که سرانجام پای ذوق مرا به غزل کشید، هرچند در نوشتن ترانه و‌چهارپاره هم دستی بر آتش داشته و دارم.

عصر صادق:در پایان بفرمایید با توجه به تجربه کردن ۲ ‌ژانر تقریبا هم خانواده( هنر و‌رسانه )،کدامیک برای شما لذت و جاذبه ی بیشتری داشته؟

سیرتی:شعر،خون اجداد من است که ناگزیر در رگهایم جریان دارد،فطری ست وتا لحظه ی مرگ با من خواهد بود…اما خبرنگاری، بواسطه ی ارتباط مستقیم با مردم و مسئولین و همچنین بخآطر جذابیتی که در ذات خود دارد مرا کنجکاوتر و ریزبین تر بارآورده است.

عصر صادق :یکی از شعرهایی  که با وجهه خبرنگاریتان رابطه دارد را برای خوانندگان به اشتراک بگذارید

سیرتی : این شعر را چندی پیش به یکی از مدیران محترم تقدیم کردم:

به جای دوست،فقط سیلی و لگد با توست

به غیر آینه ای که تمام قد با توست

ترا چه میشود این روزها که جای مهر

میان سینه فقط کینه و حسد با توست؟

بگو که فرق بشر با خر‌ غضنفر چیست؟

بدون عشق فقط بارِ یک جسد با توست

غرور آفت ایمان مومن است رفیق

نهایتا دم آخر فقط لَحَد با توست

هزار مثل تو در رفت و آمدند اینجا

خیال میکنی این میز تا ابد با توست؟

انتهای پیام/