رفتن به بالا
  • چهارشنبه - ۲۳ اسفند ۱۳۹۶ - ۱۴:۴۱
  • کد خبر : ۲۴۲۲۱
  • مشاهده :
چاپ این مطلب
یادداشت /

خشکسالی در راه است

بر اساس پیش‌بینی‌های ناسا و دیگر کارشناسان معتبر جهانی، ایران در حال نزدیک شدن به برهه خشکسالی است. متأسفانه بخش‌های وسیعی از کشورمان در سالهای اخیر تبدیل به بیابان شده‌اند و این وضعیت در آینده، بدتر هم خواهد شد.   به گزارش عصرصادق ؛ پویا طوفانی، بر اساس پیش‌بینی‌های ناسا و دیگر کارشناسان معتبر جهانی، […]

بر اساس پیش‌بینی‌های ناسا و دیگر کارشناسان معتبر جهانی، ایران در حال نزدیک شدن به برهه خشکسالی است. متأسفانه بخش‌های وسیعی از کشورمان در سالهای اخیر تبدیل به بیابان شده‌اند و این وضعیت در آینده، بدتر هم خواهد شد.

 

به گزارش عصرصادق ؛ پویا طوفانی، بر اساس پیش‌بینی‌های ناسا و دیگر کارشناسان معتبر جهانی، ایران در حال نزدیک شدن به برهه خشکسالی است. متأسفانه بخش‌های وسیعی از کشورمان در سالهای اخیر تبدیل به بیابان شده‌اند و این وضعیت در آینده، بدتر هم خواهد شد.

مسئله‌ای که غیرقابل‌انکار است کاهش چشمگیر بارندگی در ایران بوده که این شایعات ترسناک را به واقعیت نزدیک‌تر کرده و بدون شک کسانی که در رأس امور قرار دارند به‌خوبی می‌دانند که عمق این فاجعه تا چه اندازه می‌تواند وحشتناک باشد.

همچنین بررسی‌ها نشان داده که در حال حاضر ۴۵ کشور از این کره خاکی در معرض خطر خشکسالی هستند و ایران در رتبه چهارم این فهرست قرار دارد که این رقم یک هشدار بزرگ برای کشورمان محسوب می‌شود.

نکته قابل‌تأمل اینجاست که برای پی بردن به این بحران نیازی به اعداد و ارقام نیست، کاهش تقریباً ۴۰ درصدی بارندگی در پاییز و زمستان ۹۶ نسبت به سال گذشته، خود به‌تنهایی گواه این مسئله است که چه شرایط اسفناکی در انتظار ماست.

گفتنی است، گیلان و در رأس آن رشت هم که بارندگی‌ها در آن همیشه متفاوت از سایر نقاط ایران بودند، در سال جاری از این نعمت الهی به‌خوبی گذشته برخوردار نبوده‌اند و باید گفت که حتی ابرها به استان سرسبز ما هم‌روی خوشی نشان ندادند.

از طرفی، شهر رشت که سالانه میزبان هزاران گردشگر و توریست است دیگر به‌سختی می‌تواند نام ((شهر باران)) را با خود بدوش بکشد چرا که دیگر خبری از آن باران‌های نقره‌ای نیست و اکنون، رشت هم اسیر این خشکسالی شده است.

حتماً بارندگی‌های شدید چند دهه گذشته و آب‌گرفتگی‌های خیابان‌های اصلی و کوچه‌پس‌کوچه‌های شهرمان را به خاطر دارید، صدای بارانی که روزها و شب‌ها پی‌درپی بر سقف خانه‌ها خوش نوازی می‌کرد و حتی گاهی از باریدن آن کلافه می‌شدیم.

کاش می‌شد به آن روزها بازگردیم و با مدیریتی درست، این آب‌های هدررفته را ذخیره می‌کردیم، بدون شک اگر چنین چیزی امکان داشت اکنون می‌توانستیم با آن آب‌های روانی که در شهر جاری بودند اقیانوسی را سیراب کنیم، اما حیف که آب‌رفته به چوب برنمی‌گردد.

امیدواریم ایران عزیز ما هیچ‌گاه رنگ این جهنم خشکسالی را به خود نبیند و ابرهای خوش بارش گذشته، بار دیگر به ما لبخند بزنند. شاید این بار بتوانیم از فرصت‌های پیش رو بهره بیشتری ببریم.

اخبار مرتبط


ارسال دیدگاه