رفتن به بالا
  • چهارشنبه - ۱۶ اسفند ۱۳۹۶ - ۱۶:۵۷
  • کد خبر : ۲۴۱۵۴
  • مشاهده :
چاپ این مطلب
یادداشت در آستانه فرا رسیدن روز مادر

صدای قلب مادر شنیدنی‌‌ترین موسیقی زندگی

صدای قلب مادر آرامش‌بخش، شنیدنی و قشنگ‌ترین موسیقی زندگی‌ است. زندگی بار دیگر جریان می‌گیرد. چشم در جهانی غریب باز کردم صداهایی نامفهوم به گوشم می‌رسد چشمانم تار می‌بیند، میان زمین و آسمان آویزانم از این دنیا می‌ترسم و با صدای بلند گریه می‌کنم تا اعتراض خود را به دیگران بفهمانم در این بین دستی […]

صدای قلب مادر آرامش‌بخش، شنیدنی و قشنگ‌ترین موسیقی زندگی‌ است.

زندگی بار دیگر جریان می‌گیرد. چشم در جهانی غریب باز کردم صداهایی نامفهوم به گوشم می‌رسد چشمانم تار می‌بیند، میان زمین و آسمان آویزانم از این دنیا می‌ترسم و با صدای بلند گریه می‌کنم تا اعتراض خود را به دیگران بفهمانم در این بین دستی پر از عشق مرا بغل می‌کند سرم را بر روی سینه می‌گذرد تا قشنگترین موسیقی دنیا را بشنوم! چه آرامش‌بخش است این نوای موسیقی، سازنده این قطعه زیبا کیست؟

همه می‌شناسیمش؛ گرمی آغوشت مهربانی صدایت را هیچ وقت فراموش نخواهم کرد.

این صدا صدای قلب مادرم است سازنده آن خالق زیبای‌هاست.

*مادرم ای بهانه زیبای زندگی‌ام…

مادرم، تو رفیع‌ترین داستان حیات منی، با شکوه مهرت به عشق معنایی دیگر می‌بخشی، تو به من درس زندگی دادی، تو بی‌انتها صبور و مهربانی، تو شکوفا‌تر از بهار نهال تنم را شکوفاتر کردی، تو مانند بارانی بودی که بر زخم‌های مشکلاتم بارید‌ی … ببار ای باران رحمت قلب من.

*با وجود تو، درهای امید به رویم گشوده است

مادرم، صفا و صمیمیت و صداقت، گلاب گلبرگ‌های وجود توست.

مادرم، تو کتاب همیشه گشوده ایثاری، تو در مزرعه زندگیم بذر سپیده و مهر میکاری، تو چون آسمان زلالی و چون شب آرام، چون خورشید گرم، تو باران امید منی پس ای باران من ببار تا وجودم را خیس کنی.

مادرم، ای خوب من‌، ای رئوف‌ترین سرچشمه مهربانی‌ها، ای ساکن کوی عشق خدایی دعایم کن.

مادرم، کلمات در وصف تو عقیم‌اند، یاری‌ام نمی‌کنند تا تو را در زیباترین کلمات دنیا بگنجانم عبارتی نمی‌یابم.

مادر یاریم ده قلمم از نگارش شکوه تو، ناتوان است. پوزش بی‌کرانم را همراه با دسته گلی از هزاران تبریک، پذیرا باش.

روزت تا پایان روزگار مبارک، هزاران بوسه‌ی پر مهر نثار چهره همیشه مهربانت…

دوستت دارم ای زیباترین بهانه زندگیم…

——————————-

یادداشت: ماندانا پرویزی,روزنامه نگار

اخبار مرتبط


ارسال دیدگاه